Ο ιός των θηλωμάτων (HPV) είναι μια από τις πιο μεταδοτικές ασθένειες που μεταδίδεται από έναν φορέα σε ένα υγιές άτομο μέσω οικιακής ή σεξουαλικής επαφής.
Το κύριο σύμπτωμα της λοίμωξης είναι η εμφάνιση μεμονωμένων ή ομαδοποιημένων αναπτύξεων σε ορισμένες περιοχές του δέρματος, οι οποίες μπορούν να εξαπλωθούν σε υγιείς περιοχές του σώματος χωρίς κατάλληλη θεραπεία. Μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει περισσότερους από 100 τύπους HPV και μόνο οι μισοί από αυτούς έχουν μελετηθεί διεξοδικά.
Ιός θηλώματος: πόσο επικίνδυνη είναι η ασθένεια;
Αν και ένας μικρός όγκος δεν προκαλεί μεγάλη ενόχληση και είναι σχεδόν αόρατος στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αυξήσεις στο σώμα μπορεί να προκαλέσουν μια πιο σοβαρή ασθένεια - τον καρκίνο του δέρματος.
Όλοι οι τύποι των ιών των θηλωμάτων χωρίζονται σε δύο κατηγορίες ανάλογα με τη θέση τους:
- θηλώματα?
- Κονδυλώματα.
Τα θηλώματα εμφανίζονται σε περιοχές του δέρματος όπως το στήθος, ο λαιμός, τα χέρια και το πρόσωπο, τα κονδυλώματα βρίσκονται στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Η ομάδα κινδύνου για μια τέτοια μόλυνση περιλαμβάνει όχι μόνο γυναίκες, αλλά και άτακτους άνδρες. Ένας άλλος τρόπος μετάδοσης του HPV είναι κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού, όπου ο ιός μεταδίδεται από τη μητέρα στο παιδί μέσω του γάλακτος.
Ο κύριος κίνδυνος του ιού των θηλωμάτων είναι ότι η ασθένεια μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη καρκίνου. Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό να ανιχνεύεται έγκαιρα η παρουσία του ιού στον οργανισμό. Αυτό μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας διαγνωστικά που προσδιορίζουν τη μόλυνση και καθορίζουν τον τύπο της. Μετά τον προσδιορισμό του τύπου του ιού, μόνο ένας γιατρός μπορεί να πει ποια μέθοδος αφαίρεσης θηλωμάτων είναι καλύτερη.
Σπουδαίος!
Η διαδικασία μετατροπής ενός καλοήθους νεοπλάσματος σε καρκίνο του δέρματος ξεκινά με βλάβη στην ανάπτυξη. Μετά από τραυματισμό σε μολυσμένη περιοχή του σώματος, ξεκινά μια φλεγμονώδης διαδικασία, η οποία μπορεί ομαλά να εξελιχθεί σε ογκολογία.
Θεραπεία του ιού των θηλωμάτων: επαγγελματικές μέθοδοι
Οι επαγγελματικές θεραπείες για την καταπολέμηση των αυξήσεων περιλαμβάνουν:
- κατάψυξη αζώτου;
- αφαίρεση θηλωμάτων με λέιζερ.
- χημική καυτηρίαση?
- Αντιμετώπιση της πληγείσας περιοχής με ηλεκτρικό ρεύμα.
Παρά την υψηλή απόδοση, συχνά προκύπτουν δυσάρεστες καταστάσεις με επαγγελματικές μεθόδους, για παράδειγμα, η επανεμφάνιση θηλωμάτων στο ίδιο σημείο ή η εμφάνιση ουλών.
Οι πιο ριζικές μέθοδοι θεραπείας των θηλωμάτων περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση, η οποία συνταγογραφείται σε ιδιαίτερα προχωρημένες περιπτώσεις. Οι ενδείξεις για χειρουργική επέμβαση είναι οι εξής:
- ταχεία μεγέθυνση της πληγείσας περιοχής του σώματος.
- η παρουσία κακοήθων αναπτύξεων.
- Αδυναμία αφαίρεσης θηλωμάτων με άλλες διαθέσιμες μεθόδους.
Μέθοδος θεραπείας θηλωμάτων με υγρό άζωτο
Η κρυοκαταστροφή αναφέρεται στην κατάψυξη νεοπλασμάτων με άζωτο, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανεξάρτητα από το στάδιο ανάπτυξης της μόλυνσης. Η αφαίρεση των θηλωμάτων με κρυοκαταστροφή απαιτεί πολύ χρόνο επειδή ο ασθενής πρέπει να περάσει από διάφορα στάδια:
- κατάψυξη του ιστού?
- Περιμένετε να υποχωρήσει το πρήξιμο (είναι δυνατή η προσωρινή παράλυση της πληγείσας περιοχής).
- απόρριψη κατεψυγμένου ιστού.
- μακρά διαδικασία αναγέννησης.
Συνολικά, η πλήρης αποκατάσταση μετά την αφαίρεση των θηλωμάτων με χρήση κρυοκαταστροφής διαρκεί περίπου έξι μήνες.
Σπουδαίος!
Η χρήση υγρού αζώτου είναι απαράδεκτη για φλεγμονή εσωτερικών οργάνων και επιδείνωση μολυσματικών ασθενειών. Πριν επισκεφτείτε ένα κέντρο αισθητικής, θα πρέπει να συμβουλευτείτε έναν γιατρό που θα σας ενημερώσει για τη δυνατότητα χρήσης κρυοκαταστροφής σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση.
Πήξη με λέιζερ
Η χρήση ακτίνας λέιζερ έχει αποδειχθεί μια γρήγορη και ανώδυνη μέθοδος αφαίρεσης θηλωμάτων. Τα πλεονεκτήματα της πήξης με λέιζερ είναι τα εξής:
- καμία επαφή της συσκευής με το ανθρώπινο σώμα, γεγονός που εξασφαλίζει πλήρη στειρότητα της διαδικασίας.
- μετά την αφαίρεση, δεν παραμένουν ουλές στο σώμα.
- Το λέιζερ διεγείρει τα κύτταρα στην κατεστραμμένη περιοχή του δέρματος να αναγεννηθούν γρήγορα.
Ηλεκτροπηξία
Η αφαίρεση των θηλωμάτων με ηλεκτρικό ρεύμα είναι η μόνη ποιοτική και ανώδυνη διαδικασία. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται κυρίως για την καταπολέμηση καλοήθων όγκων στην οικεία περιοχή και στο πρόσωπο.
Η ουσία της τεχνικής είναι η επίδραση ηλεκτρικού ρεύματος στο θήλωμα, καταστρέφοντας τα αγγεία που το τροφοδοτούν. Σε σύγκριση με την κρυοκαταστροφή, η ηλεκτροπηξία δεν αφήνει ορατά σημάδια στο σώμα.
Χημικός καυτηριασμός αυξήσεων
Η μέθοδος αφαίρεσης θηλωμάτων με χρήση χημικών δεν είναι πολύ δημοφιλής στη σύγχρονη κοσμετολογία, καθώς η αποτελεσματικότητά της είναι σημαντικά χαμηλότερη από άλλες μεθόδους. Επιπλέον, υπό την επίδραση χημικών ουσιών, μπορεί να εμφανιστεί έγκαυμα του δέρματος, οδηγώντας σε φλεγμονώδη διαδικασία.
Αυτο-αφαίρεση θηλωμάτων: ποια μέθοδος είναι καλύτερη;
Εάν για κάποιο λόγο δεν υπάρχει επιθυμία να επισκεφθείτε ένα σαλόνι ομορφιάς και ο όγκος δεν προκαλεί προβλήματα, είναι καλύτερο να τον αφαιρέσετε μόνοι σας. Οι παραδοσιακές μέθοδοι συνίστανται στην παρασκευή διαφόρων βαμμάτων και αλοιφών που εφαρμόζονται τακτικά στην πληγείσα περιοχή του σώματος και προκαλούν το θάνατο των αναπτύξεων.
Η απλούστερη μέθοδος αφαίρεσης των θηλωμάτων ήταν η χρήση μείγματος κηροζίνης και καρυδιών. Για να το κάνετε αυτό, πρέπει να τρίψετε τους πυρήνες των ξηρών καρπών σε έναν μύλο κρέατος και να ρίξετε κηροζίνη στο τελικό μείγμα σε αναλογία 2:1. Μετά την προετοιμασία, το μείγμα εγχύεται για τρεις εβδομάδες και μετά από αυτό το χρονικό διάστημα εφαρμόζεται στο θήλωμα με ένα βαμβάκι.
Σπουδαίος!
Μην χρησιμοποιείτε βάμμα που περιέχει κηροζίνη στο πρόσωπο ή στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Αυτό μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα ιστών και σοβαρό ερεθισμό.
Το επόμενο αποτελεσματικό μέσο αυτο-αφαίρεσης των θηλωμάτων είναι η χρήση χυμού σελαντίνης, ο οποίος πρέπει να χρησιμοποιείται το πρωί και πριν από τον ύπνο για τη λίπανση του όγκου. Η μόνη αντένδειξη σε αυτή την περίπτωση είναι η ατομική δυσανεξία στο celandine.
Αν το θηλώμα είναι μεγάλο, μπορεί να δεθεί με μεταξωτή ή βαμβακερή κλωστή. Αυτό πρέπει να γίνει μετά την επεξεργασία της ανάπτυξης με διάλυμα αλκοόλης. Μετά από μια εβδομάδα, το θηλώμα στεγνώνει χωρίς παροχή αίματος και εξαφανίζεται.